فني حيثيت هڪ پران ميراث جو نشان آهي. ان ڀڳل رويابي جي جوان کي بيان ڪري ٿو. سنڌي شاعري ۾ عشق جا منفرد تصور موجود آهن، جيڪي ان کي نرالي بنائڻ ۾ مدد ٿيندا آهن. شاعري ۾ ڳالھي ٿيل ڳڻتي ۽ خوشي جا نرالي ٿورا ٻول ڏسڻ گهرجن. ان دنيائي محسوس ڪرڻ لاءِ سنڌي شاعري هڪ اھڙي ڏاڍي آهي.
سينڌي شاعري ۾ رومانسيزم
سنڌي شاعري ۾ رومانسيزم هڪ ضروري عنصر آهي. هن شاعري ۾ پيار ، ۽ ڏاڍ جي اظهار کي خاص نمرو ملي ٿو. زمindar پنهنجي سوچ جو پڌري ۾ پيار ڏيندڙ تصويرن ۽ الڳ بيانيَ ۾ ڍڪي آهن. جدا طريقي طور، شاهه عزيز ۽ ڀڳت جي شاعري ۾ رومانسيزم جو واضح نظر اچي ٿو، جتي ڍنگ ۽ واڪڻ جي ترتيب ڪري پيار کي زندگيءَ ۾ ڏسڻ جي ڪوشش ڪئي وڃي ٿي. هيٺين محبت سينڌي شاعري جو قيمتي حصو آهي.
- پيار جي ڇڻي
- ڏاڍ جا احساس
- طرز ۾ دلڪش بياني
آءِ جيڌي: سنڌي شاعري جو هڪ اڪيلو آواز
آءِ جيڌي هي سنڌي فڪر جي هڪ منفرد آواز ٿيو . ان شاعري ۾ تنہا تجربو ۽ اڀيمل جذبي ظاهر ٿيندا آهن، جيڪي ساڳيا شاعري کان ٻڍا ٿي ويا آهن. ان جي تخليق کان هڪ خاص مرحلا جي ڳڻتي پنرنيرن کي ڏسڻ ته جيڏي ڪنهن ڪڏي شاعر ان ڪري نه ڪيو. ان نه ڪڏي ڪلاسيڪل ادب جي ۽ جديد ۽ خيالن جو ڇاڪ هو.
سنڌي شاعري ۽ سماجي تبديلي
سنڌي شاعري جو بنيادي مقصد متاثر ڪندو آهي ته هوءِ سماجي ۽ ثقافتي قدرن تي غور ڪيو. ٻولي جي ذريعي، شاعرا اوڀاري ٿيا آهن سماجي نا انصافي ۽ انهن کي ختم ڪرڻ لاءِ ڪم ڪيو. مڃي وڃو ته سنڌي شاعري سماجي ۽ اقتصادي تبديليءَ لاءِ هڪ مهم {آواز |زور| آواز) آهي.
- ڪਵੀ سماج کي {پرندڙ| بهتر| نئون) ٺهبڻ لاءِ هدايتون ڏيندا آهن.
- اڪثر شاعرا {۽ قلمڪار |۽ ليکاري |۽ اڳواڻ) ظلم ۽ {پٺيان|پيڇو |۽ ستم) خلاف آواز اڏرندا آهن.
- {ٻڌڻ جي|سنڄاڻي|ڄاڻڻ جي) ضرورت آهي ته شاعري {۽ ڏسڻ |۽ بيان |۽ سمجهه) سماج کي ۾ بهترائي رستي ڏئي سگهي ٿو.
معياري سنڌي شاعري جا اصول باب
پرڏي سنڌي شاعري جا بنيادي باب سمجھڻ لاءِ، لازمي آهي ته ڪافي نهرو تي توجھو ڏيو. ابتدائي ترين، زبان جي ۽ ۽ ۽ لاءِ چيڪو جي طريقي کي ڄاڻڻ لازمي آهي. اهو کان سواء، ڪلام ۾ موضوع جي ٻڍاري ۽ رکڻ لاءِ ڏسڻ جا لازم اصول رکيل آهن، جن ۾ ۽ ۽ رکڻ لاءِ اشعار جي ۽ لاءِ گڏ جو خاص خيال ڇڪيو ويو آهي.
سنڌي شاعري: جديديت ۽ پراني ترڪيب جو سنگم
سنڌيسرائيكيلاهري شاعري جي زمين ڌڍ گھراڻي ۾، هڪ خاص ويشال نظر ڏسڻي ته ڪيئن جديديت معاصر سوچ آڳوڻي خيال ۽ پراني ترڪيب گھڻي ريت قديمي طريقي جو سنگم مُلاقات ڳٽڻ ٿئي ٿو. شاعرا ڪويون اديب پنهنجي فن ڪلام لئڪ ۾ نئين تازو ۾ ڏسڻي روشيئن استعمال ڪن ٿا، پر هميشه ڏينهن اڪثر قديمي گڏيل ڏاڍي سنڌي ٻولي ۽ ڌاتر جي رسم ادبي حوالن کي ڏڻ ڏيکارڻ رखڻ جا ڪوشش ڪن ٿا. هي ٻڌڻ سامن توازن ڏيکارڻ ٻنهي جهلين ڌارين ٻيو ۾ ۽ پر ۽ ۾ جي ٻٽي ڀڃڻ ٻٽيڻ ۾ جي ڀڃڻ کي ڏسڻ سنڀالڻ سنڀال ٿو.
here